Mystery.ir

این روزها هرکی پرسید ببخشید مسجد کجاست باید جواب داد :

توالت دوتا کوچه بالاتره!

چند روز پیش یه مطلبی تو گودر خوندم که خیلی بهم حال داد. یعنی واقعا من کم تاثیر میگیرم. ولی این یکی کار خودش رو کرد. نقل قول میکنم:

"عزیزم من لیاقتتو ندارم

دست خطم خوب بود. این را همه‌ی کلاس می‌دانستند. وقتی معلم می‌گفت کی دستخطش خوبه بیاد پای تخته این سوال‌ها رو بنویسه، وقتی می‌گفت کی دستخطش خوبه اسم بچه‌ها رو تو دفتر وارد کنه، من دستم را بلند نمی‌کردم. همیشه کسانی بودند دستشان را بلند کنند اما من جزوشان نبودم. بعضی وقت‌ها بچه‌های دیگر، اسم مرا به معلم می‌گفتند و من ساکت می‌نشستم و نگاه می‌کردم و معلم هیچ‌وقت مرا پای تخته نمی‌برد و هیچ‌وقت دفتر را نمی‌داد بنویسم چون داوطلب نبودم. چون انگار انگیزه نداشتم. در حالی که مثل سگ دلم می‌خواست بروم پای تخته بنویسم، که چقدر با گچ روی تخته نوشتن را دوست داشتم. چقدر دلم می‌خواست توی دفتر خوش‌‌خط و خالی کنم اما فکر می‌کردم بچه‌بازی است که دستم را بلند کنم و بگویم خانوم ما خانوم ما. فکر می‌کردم ذوق نشان دادن سر این چیزها از بزرگی آدم کم می‌کند. باعث می‌شود بقیه فکر کنند آدم به اندازه‌ی کافی به کمال نرسیده که این‌جور خوشی‌ها هنوز برایش علی‌السویه نشده. تظاهر به فروتنی. اولین نشانه‌های تظاهر به فروتنی که یقه‌ام را گرفت و تا یک دهه بعد ول نکرد. فکر می‌کردم نباید در هیچ کاری منم منم کنم. فکر می‌کردم باید این‌قدر خوب باشم و این‌قدر کامل باشم که بقیه بخواهندم. وقتی ازم تعریف می‌شد شروع می‌کردم توی سر خودم زدن. شروع می‌کردم چس‌ناله کردن که این‌قدرها هم خوب نیستم و شما بهترش را ندیده‌اید که فکر می‌کنید من خوبم. به جای خوشحالی کردن از تعریف کسانی که قبولم داشتند، به جای نشان دادن اینکه لایق اعتماد و تمجید هستم، قیافه آدم نفوذ‌ناپذیر به خودم گرفتم و تبدیل شدم به یکی از منتقدان جدی خودم. شروع کردم ضعف‌هایم را دانه‌دانه برشمردن و تا جایی که متقاعد نمی‌شدند یا در ظاهر این‌طور وانمود نمی‌کردند ول‌کن نبودم. بعد وقتی هم که متقاعد می‌شدند غم گنده‌هه سراغم می‌آمد. با خودم فکر می‌کردم همه‌ی تعریف‌هایشان توخالی بود وگرنه آخرش نمی‌گفتند شاید حق با تو باشه. شاید آن‌قدر آدم خودشیفته‌ی خنگ دور و برم دیده بودم که این رویه را در پیش گرفتم که مثل آنها نباشم. خودشیفته‌هایی که وقتی درباره‌ی خودشان حرف می‌زدند با انگشت خودشان را نشان می‌دادند. خودشیفته بودن برایم جزو اولین رذایل بود. دور هرکسی را که می‌دیدم قربان‌صدقه‌ی خودش می‌رود یا یک‌جوری می‌خواهد خودش را توی چشم بقیه کند، خط می‌کشیدم. بعد این‌جوری شد که وقتی بهم پیشنهاد کار گنده‌تر دادند قبول نکردم. گفتم از پسش برنمی‌آیم. گفتم هنوز به آن مرتبه نرسیده‌ام و آدم‌های گنده‌تری از من هستند که کار را باید به آنها سپرد. گفتم من حالا‌حالاها دانش‌آموزم و باید یاد بگیرم و آدم‌های دیگر رفتند، سریع کارها را قاپیدند و خودی نشان دادند و خیلی‌وقت‌ها هم از پسش خوب برآمدند. ماندم و درجا زدم و فکر کردم چرا کسی نیامده کشفم کند. چرا کسی التماسم را نمی‌کند. معدن نبودم که ازم سنگ‌های قیمتی بیرون بکشند، آدم بودم. باید داشته‌هایم را به رخ بقیه می‌کشیدم. چرا باید بقیه حتماً می‌دانستند من توی چه کاری خوبم و باانگیزه‌ام تا بعدش نازم را بکشند و معطلم شوند تا چس‌ناله‌هایم و خودزنی‌هایم تمام شود و آن‌وقت راهشان را بکشند و بروند؟ چرا خودشیفتگی وارونه‌ام را بس نمی‌کردم؟ چرا از آدمی که می‌توانست بهتر باشد خودم را تبدیل به آدم متوسطی در چشم بقیه کرده بودم؟‌ چرا یک‌ذره خودنما نبودم؟ چرا وقتی ازم تعریف می‌شد توی سر خودم می‌زدم که دست نوازش مضاعفی روی سرم کشیده شود و به‌این وسیله بالاتر بروم؟ چرا همیشه بیشتر می‌خواستم؟ باورتان می‌شود هیچ‌کدام از نوشته‌هایم اول شخص نبود و من تویش نداشت؟ باورتان می‌شود؟ حالا همه چیز عوض شده. به روح خدا قسم اگر بفهمم یکی از شما دارد فروتنی کاذب نشان می‌دهد تا کمال و خوبی‌اش را لای آن بچپاند و عرضه کند،‌ که لابه‌لای افتادگی‌هایش، خود را گنجی پنهان می‌داند که باید زمین را حفاری کرد تا بهش رسید، دورش را خط می‌کشم. "

لینک مطلب : http://3roozpish.persianblog.ir/post/464

یه سری تصمیمات جدید گرفتم! تازه از یه وبلاگ دیگه هم یه چیزه دیگه یاد گرفتم! تو پست یعدی هم درباره اون میگم. درباره اینکه تو این مدت هم بر خودم چه گذشت یکم میگم!

مدتی است که احساس میکنم تمام نیروهای خیر و شر دنیا در درونم به جنگ آمده اند. کشمکشی که بیش از تحملم است. جنگی میان تمام فیلترهای به ظاهر تمدن و خواسته های اصیل درونی ام. آن قدر عرصه شلوغ و پر هیاهو است که نمیدوانم خود من کجا است؟! به نظر میرسد حتی دیگر وجودی به نام من هم جایش در درونم خالیست. مدتی است که حتی نمیتوانم به حال خودم گریه کنم! راستی چرا اینگونه شده ام؟! خسته از تمام راه آمده و نگران از تمام راه پیش رو ، خسته از تمام نامردمی ها. این حرف ها برای خودم هم تکراری هستند اما حقیقت همین است. خسته از تنهایی ، ُ خسته از بی فکری ها ی اطرافیان ، خسته از چارچوب های خشک دینی و اجتماعی که این روزها تنها به زینت ظاهر آراسته شده و جز تنه خشک و زبر و تنومندش تمام زیباییش ، شاخه های نهیف ، برگ های بزرگ و کوچک سبزش ، شکوفه ها و ... از یاد رفته اند. تمام آموزه های شخصیت بالغم به یک باره از کار میافتد و فراموش میشود. به کار گیری آن ها بس دشوار است. امید ُ، فکر های خوب و نعمت و محبت و .... گویا شر دارد پیروز میشود و مرا نیز با خود میبرد. اصلا این حرف ها از کجا می آیند؟! من که حتی بالغ خود رو احساس نمیکنم. چندی است که حتی از نوشتن هم بدم می آید. تمام ذوق و اشتیاقم به یک باره تبدیل به هیچ میشوند. نوشتن بس است! امید که اشک هایم جاری شود تا شستشویی دهد بقایای این جنگ نابرابر را و مسکنی باشد بر زخم های آن. به تنگ آمده ام ، تمام درها بسته است. خسته از کوبیدن ، دیدن ، دستانم را به سختی بسته اند.
چه خوب که این جا هست...

سلام مجدد. از اینکه روی لینک درباره من کلیک کردید ازتون متشکرم.
من علی هستم. بنده خدایی که اینجا را درست کرده. رشته تحصیلی دوران دبیرستانم ریاضی و فیزیک بود.چهار ترم در رشته مهندسی کامپیوتر گرایش نرم افزار درس خوندم ولی در حال حاضر دانشجوی رشته روانشناسی هستم. حدودای سال 1383 بود که به طور جدی وارد دنیای مجازی شدم و اینترنت جزیی از زندگی روزانه بنده شد!
سرنوشت این جوری رقم زد که از همون ابتدا ، فعالیت های اینترنتیم شکل و شمایل خاصی پیدا کرد و به قولی هدفمند شد و با خدمتگزاری عزیزان در یکی از سایت های معتبر سینمایی همراه و همزمان گشت. بعد از گذشت این سال ها  و فعالیت در سایت ها و فروم های مختلف و با عناوین و سمت های مختلف! و کسب تجربه در خدمت بزرگان اهل فن! تصمیم گرفتم که اینجا رو ایجاد کنم. گرچه هدفم ایجاد یک وب سایت شخصی نبود ولی در حال حاضر به نظر این جوری شده :) . البته امیدورام که یه روزی به مکان اصلیش که برای اون ساخته شده برسه.
تلاشم اینه که داشته ها و تجاربم رو با شما به اشتراک بزارم . حضور گرمتون در اینجا و بهره مند بودن از نظرات و صحبت های شما بهترین دلگرمی و محرک برای من به منظور ادامه تلاش هاست.

ولی اگه بیشتر از این جویای احوالات بنده باشید باید خدمتتون عرض کنم که علاوه بر کامپیوتر به سینما و روانشناسی به عنوان دوتا علم مرتبط به هم خیلی علاقه دارم. دستی در کارهای کامپیوتری مثل طراحی وبسایت و... دارم. بیشتر اوقات به موسیقی بی کلام گوش میکنم. ولی همیشه آهنگ های تاپ و پرفروش رو یه جوری دست و پا میکنم! و گوش میدم. به قانون جذب اعتقاد دارم. میشه گفت مباحث متافیزیک همیشه برام جالب بوده. بیشتر وقتم هم اگه از مسایل روزمره فاکتور بگیریم پشت کامپیوتر میگذره در غیر این صورت یا مشغول دیدن فیلم و سریالم و یا مطالعه.
بیش تر از این وقتتون رو نمیگیرم . از اینکه تا اینجا این مطلب رو خوندید کمال تشکر رو دارم. راستی اگه از اینجا بدتون نیومد اونا به دوستاتون معرفی کنید :))